სამყაროს აღსასრულს ღიმილით შევხვდები,
დღესაც კი - იმ დროსაც, როდესაც ვერ გხედავ.
მე მახსოვს გუშინაც თუ როგორ გეძებდი
და მაინც, სიზმარში ნახვასაც ვერ ვბედავ.
გეძებდი, ვფიქრობდი და ფიქრებს ვტოვებდი
იმ გზაზე, სადაც, რომ ვიცოდი გნახავდი.
და მაინც, ამ ადგილს ჩრდილებით ვტოვებდი,
ფერებით გხედავდი და შავად გხატავდი.
მე მახსოვს წუხელაც რამდენ ხანს გელოდე.
არ ჩანდი, ვფიქრობდი შორიდან მენახე.
ვარდებს გიტოვებდი ნახატის ფურცლებით
და მაინც... და მაინც ვერაფრით ვერ გნახე.
დ. მარგიევი
17.02.22